{"id":103167,"date":"2026-10-16T09:30:00","date_gmt":"2026-10-16T07:30:00","guid":{"rendered":"https:\/\/ru.law\/?p=eugh-urteil-phishing-bank-muss-erstatten"},"modified":"2026-10-16T09:48:21","modified_gmt":"2026-10-16T07:48:21","slug":"eugh-urteil-phishing-bank-muss-erstatten","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/ru.law\/nl\/eugh-urteil-phishing-bank-muss-erstatten\/","title":{"rendered":"Uitspraak van het Europees Hof van Justitie over phishing: banken moeten in geval van rekeningfraude eerst de schade vergoeden."},"content":{"rendered":"

Wat slachtoffers van phishing en accountfraude moeten weten na de uitspraak van 15 oktober 2026.<\/strong>. Als uw rekening is leeggehaald door middel van phishing, is uw bank doorgaans verplicht het bedrag uiterlijk aan het einde van de eerstvolgende werkdag terug te betalen. Volgens een recente uitspraak van het Europees Hof van Justitie geldt dit ook als de bank u beschuldigt van grove nalatigheid. Rogert & Ulbrich zal uw zaak beoordelen en uw claim voor terugbetaling bij de bank afdwingen.<\/p>\n\n\n\n

Wat het Europees Hof van Justitie op 15 oktober 2026 heeft besloten.<\/h2>\n\n\n\n

In zijn arrest van 15 oktober 2026 in zaak C-70\/25 (Tukowiecka) heeft het Europees Hof van Justitie de rechten van bankklanten aanzienlijk versterkt. In de oorspronkelijke zaak had een klant in Polen haar inloggegevens ingevoerd op een nepwebsite die leek op de website van haar bank. Oplichters voerden vervolgens betalingen uit van haar rekening. De klant deed de volgende dag aangifte. De bank weigerde haar te vergoeden, met het argument dat zij haar inloggegevens door grove nalatigheid had prijsgegeven.<\/p>\n\n\n\n

De bevoegde Poolse rechter in de zaak Koszalin heeft de vraag voorgelegd aan het Europees Hof van Justitie (EHJ) of een bank om deze reden terugbetaling mag weigeren. Het antwoord uit Luxemburg is ondubbelzinnig: dat mag niet.<\/p>\n\n\n\n

Artikel 73 van de tweede richtlijn inzake betalingsdiensten (Richtlijn (EU) 2015\/2366, of PSD2) is relevant. Volgens dit artikel moet de aanbieder van betalingsdiensten het bedrag van een ongeautoriseerde betalingstransactie onmiddellijk terugbetalen, en uiterlijk aan het einde van de eerstvolgende werkdag nadat hij kennis heeft genomen van de transactie of daarover is ge\u00efnformeerd. De richtlijn voorziet slechts in \u00e9\u00e9n uitzondering: indien de bank redelijke gronden heeft om te vermoeden dat de klant frauduleus heeft gehandeld en deze gronden schriftelijk aan de bevoegde nationale autoriteit meedeelt.<\/p>\n\n\n\n

Grove nalatigheid valt niet onder deze uitzondering. Het Europees Hof van Justitie rechtvaardigt dit met het oog op een hoog niveau van consumentenbescherming. Als de bank de terugbetaling zou kunnen weigeren op basis van loutere grove nalatigheid, zouden de gedupeerden zelf een rechtszaak moeten aanspannen om hun geld terug te vorderen. Volgens de bedoeling van de wetgever zou de bank dit risico in eerste instantie juist moeten dragen.<\/p>\n\n\n\n

Weigert de bank de terugbetaling vanwege grove nalatigheid? Volgens de uitspraak van het Europees Hof van Justitie is dit niet toegestaan. Laat de weigering herzien.<\/p>\n\n\n\n

Waarom de uitspraak ook geldt voor bankklanten in Duitsland<\/h2>\n\n\n\n

De zaak is in Polen aanhangig gemaakt, maar de uitspraak heeft gevolgen voor alle bankklanten in de Europese Unie. Het Europees Hof van Justitie interpreteert het Europees recht en deze interpretatie is bindend voor de rechtbanken van alle lidstaten.<\/p>\n\n\n\n

In Duitsland is artikel 73 van PSD2 ge\u00efmplementeerd in sectie 675u van het Duitse Burgerlijk Wetboek (BGB). Deze bepaling schrijft voor dat de bank in geval van een ongeautoriseerde betalingstransactie geen recht heeft op vergoeding van haar kosten door de klant. De bank moet het betaalde bedrag onmiddellijk terugbetalen en de gedebiteerde rekening herstellen naar het saldo dat deze zou hebben gehad zonder de debitering. Ook hier geldt dat de termijn het einde van de werkdag is volgend op de kennisgeving of kennisname van de ongeautoriseerde transactie. De enige uitzondering hierop is, conform de Europese regelgeving, een gegrond vermoeden van fraude jegens de klant zelf, schriftelijk gemeld aan de autoriteiten.<\/p>\n\n\n\n

In de praktijk hebben veel banken voorheen terugbetalingen geweigerd, onder verwijzing naar vermeende grove nalatigheid van de klant. Gedupeerden stonden vervolgens voor de keuze om het verlies te accepteren of zelf juridische stappen te ondernemen. Deze praktijk kan na de uitspraak niet langer worden gehandhaafd. Duitse rechtbanken moeten artikel 675u van het Duitse Burgerlijk Wetboek (BGB) interpreteren in het licht van de uitspraak van het Europees Hof van Justitie.<\/p>\n\n\n\n

Een vraag die de uitspraak, voor zover ons bekend, niet expliciet beantwoordt, is of een bank een vermeende schadeclaim direct mag verrekenen met een terugbetalingsclaim. Een dergelijke verrekening zou uiteindelijk hetzelfde effect hebben als het weigeren van terugbetaling. Het valt nog te bezien hoe de Duitse rechtbanken hiermee om zullen gaan.<\/p>\n\n\n\n

Beriep uw bank zich op haar eerdere werkwijze? De uitspraak van het Europees Hof van Justitie verandert de situatie. Laat uw beweringen herzien. bankrecht<\/a> rekening.<\/p>\n\n\n\n

Vergoeding en aansprakelijkheid: de twee stappen na het vonnis<\/h2>\n\n\n\n

Het Europees Hof van Justitie maakt een duidelijk onderscheid tussen twee vragen. De eerste is: Moet de bank het bedrag in eerste instantie terugbetalen? De tweede is: Wie draagt uiteindelijk het verlies?<\/p>\n\n\n\n

De eerste stap is dat de klant zijn geld terugkrijgt. De bank mag deze terugbetaling niet uitstellen, simpelweg omdat zij de klant als nalatig beschouwt.<\/p>\n\n\n\n

In de tweede stap kan de bank proberen het geld terug te vorderen van de klant. Dit vereist dat de klant opzettelijk of door grove nalatigheid zijn verplichtingen heeft geschonden en dat deze schending van de plicht rechtstreeks de schade heeft veroorzaakt. Volgens het Duitse recht vloeit deze aansprakelijkheid voort uit artikel 675v lid 3 van het Duitse Burgerlijk Wetboek (BGB). Volgens artikel 675l van het BGB omvatten de verplichtingen van de klant met name het beschermen van zijn persoonlijke beveiligingskenmerken (zoals pincode, wachtwoord of TAN-procedure) tegen ongeautoriseerde toegang en het onmiddellijk melden van elk misbruik.<\/p>\n\n\n\n

De bewijslast ligt bij de klant. Het is niet de klant die moet bewijzen dat hij de nodige zorgvuldigheid heeft betracht. De bank moet bewijzen dat de klant zich schuldig heeft gemaakt aan grove nalatigheid. Artikel 675w van het Duitse Burgerlijk Wetboek (BGB) stelt expliciet dat de loutere registratie van de authenticatie niet voldoende is om grove nalatigheid aan te tonen. De bank moet ondersteunend bewijsmateriaal overleggen.<\/p>\n\n\n\n

Daarnaast geldt er nog een beschermingsregel: als de bank geen sterke klantauthenticatie vereiste voor de betaling, is de klant in het algemeen niet aansprakelijk op grond van artikel 675v lid 4 van het Duitse Burgerlijk Wetboek (BGB), tenzij er sprake was van fraude. Bovendien is de klant over het algemeen niet aansprakelijk voor betalingen die zijn gedaan nadat het misbruik is gemeld.<\/p>\n\n\n\n

Eist uw bank de teruggave van het terugbetaalde geld? Ze moeten bewijzen dat u ernstig nalatig bent geweest. Betaal niet totdat deze kwestie is opgelost.<\/p>\n\n\n\n

Wanneer is er sprake van grove nalatigheid bij phishing?<\/h2>\n\n\n\n

Of een klant zich schuldig heeft gemaakt aan grove nalatigheid, kan niet eenduidig worden beantwoord. Rechtbanken beoordelen de omstandigheden van elk individueel geval. De uitspraak van het Europees Hof van Justitie stelt geen regel vast die garandeert dat elk verlies als gevolg van phishing permanent bij de bank blijft. Het voorkomt echter wel dat een loutere beschuldiging een terugbetaling in de weg staat.<\/p>\n\n\n\n

De geraffineerdheid van deze oplichtingspraktijken wordt ge\u00efllustreerd door een geval waarover ARD berichtte: een arts uit Th\u00fcringen ontving een brief die eruitzag alsof hij van zijn bank afkomstig was en een QR-code bevatte. Na het scannen van de code haalden oplichters meer dan \u20ac 100.000 van zijn rekening. De brief zag er zo authentiek uit dat hij niets vermoedde.<\/p>\n\n\n\n

Typische trucs die fraudeurs gebruiken om inloggegevens te bemachtigen:<\/p>\n\n\n\n