In september 2025 publiceerden de Duitse Vereniging voor Expediteurs en Logistiek (DSLV) en de Hamburgse Expediteursvereniging een richtlijn over demurrage en detentie. Deze richtlijn biedt expediteurs voor het eerst gestructureerde begeleiding, maar benadrukt dat deze geen vervanging is voor individueel advies. Rogert & Ulbrich vat de belangrijkste punten samen en laat zien waar de richtlijn zijn beperkingen heeft.

Wat de handleiding inhoudt – en waarom deze relevant is voor expediteurs

De handleiding, gedateerd 3 september 2025, is bedoeld voor alle deelnemers in de multimodale transportketen die containertransport organiseren, afhandelen of financieren. Het doel is om veelvoorkomende fouten te identificeren, terminologie te verduidelijken en aanbevelingen te doen voor het opstellen van contracten. Daarmee wordt een onderwerp behandeld dat in de dagelijkse praktijk van veel expediteurs tot geschillen leidt.

Het is opmerkelijk dat de handleiding expliciet alleen algemene informatie bevat en aanbeveelt een gespecialiseerde advocaat te raadplegen voor juridisch bindende beslissingen in individuele gevallen. Onze analyse begint precies op dit punt: we laten zien wat de handleiding biedt en waar de beweringen ervan nader onderzoek vereisen in een specifiek geschil. Onze handleiding over demurrage en detentie bij containervervoer biedt een uitgebreid overzicht van het onderwerp.

Wordt u als expediteur geconfronteerd met demurragekosten? Laat uw specifieke situatie beoordelen in plaats van uitsluitend te vertrouwen op algemene richtlijnen van brancheorganisaties.

Het belangrijkste onderscheid: demurrage, detentie en opslagkosten.

De richtlijn maakt een duidelijk onderscheid tussen drie soorten kosten die in de praktijk vaak door elkaar worden gehaald. Dit onderscheid vormt de basis van elke juridische beoordeling en elke risicoverdeling.

• Overliggeld: Overliggeld voor containers die na het lossen langer dan de afgesproken tijd in de terminal blijven staan voordat ze worden opgehaald.
• Gevangenhouding: Gebruiksvergoeding voor de container die de terminal heeft verlaten en niet tijdig als lege container wordt teruggebracht.
• Opslagkosten: Een vergoeding voor het gebruik van parkeer- of opslagruimte, die doorgaans niet door de transporteur, maar door de aanbieder van de afhandelings- of opslagdiensten in rekening wordt gebracht.

Tijdens de vrijgaveperiode zijn er geen demurrage- of detentiekosten van toepassing; daarna gelden doorgaans getrapte dagtarieven per container. Het niet onderscheiden van deze drie termen en de bijbehorende contractpartners maakt het onmogelijk om effectief verweer te voeren tegen of vorderingen door te sturen. Nauwkeurige toewijzing is daarom niet alleen theoretisch, maar gaat ook om concrete financiële gevolgen.

Weet u niet zeker welke kosten en welke contractpartner bij uw zaak betrokken zijn? Laat de claim eerst goed classificeren voordat u actie onderneemt.

De cruciale vraag: wanneer kan de vraag worden doorberekend aan de klant?

Voor expediteurs is dit de cruciale vraag. In de praktijk geeft de expediteur de container vaak vrij door eerst zelf de vordering van de rederij te voldoen – al is het maar om te voorkomen dat hij op een zwarte lijst komt te staan. De daaropvolgende vraag is of hij deze kosten door zijn klant vergoed krijgt.

De handleiding maakt onderscheid tussen twee contractniveaus: het vrachtcontract tussen de rederij en de expediteur, dat doorgaans onder buitenlands recht valt, en de relatie tussen de expediteur en de opdrachtgever, waarvoor het Duitse recht van toepassing wordt geacht. Potentiële rechtsgrondslagen voor vorderingen tegen de opdrachtgever zijn onder meer een individuele overeenkomst, de Duitse standaardvoorwaarden voor expediteurs (ADSp 2017) en het Duitse Handelswetboek (HGB). Artikel 17 van de ADSp 2017 geeft de expediteur recht op vergoeding van noodzakelijke kosten waarvoor hij niet verantwoordelijk is – waaronder uitdrukkelijk demurrage- en opslagkosten.

Precies hier ligt de kern van het geschil. De DSLV (Duitse Vereniging voor Expediteurs en Logistiek) stelt dat schuld de enige bepalende factor is, en niet de risicosfeer. Sommige rechtbanken zijn het hier niet mee eens en wijzen een claim voor vergoeding af, zelfs als de oorzaak van de vertraagde retourzending binnen de risicosfeer van de expediteur valt, zoals vertragingen in de terminal. In de praktijk betekent dit dat iedereen die zich uitsluitend baseert op de interpretatie van de vereniging een aanzienlijk risico loopt voor de rechter.

Wilt u een vordering doorgeven aan uw cliënt? Laat controleren of uw contractuele basis dit daadwerkelijk ondersteunt in geval van een geschil.

Verjaringstermijn en beperking van vorderingen – de onderschatte risico's

Twee punten in de handleiding verdienen speciale aandacht, omdat ze expediteurs regelmatig verrassen. Het eerste betreft de verjaringstermijn: vorderingen tot vergoeding van kosten door de expediteur vervallen over het algemeen één jaar na levering. Indien de goederen helemaal niet zijn geleverd, is de relevante datum de datum waarop ze hadden moeten worden geleverd.

Dit leidt tot een valkuil: als de vertragingen langer dan een jaar duren, kunnen vorderingen al verjaard zijn voordat ze economisch gezien überhaupt zijn ontstaan. Iedereen die niet tijdig stappen onderneemt om te voorkomen dat de verjaringstermijn verstrijkt, verliest zijn of haar vordering volledig. Het tweede punt betreft het bedrag: vorderingen voor detentie en demurrage lopen snel op tot bedragen van vijf tot zes cijfers, en er is geen internationaal gestandaardiseerde limiet. Een contractuele bovengrens wordt daarom sterk aanbevolen.

Kampt u met langdurige openstaande schulden? Laat de verjaringstermijn controleren en zorg ervoor dat u uw vorderingen tijdig veiligstelt.

Juridische beoordeling: Sterke punten, lacunes en beperkingen van de richtlijn

De handleiding is waardevol als uitgangspunt, maar vervangt geen individuele casusbeoordeling – zoals de handleiding zelf duidelijk aangeeft. Vanuit juridisch oogpunt zijn de volgende punten met name belangrijk om te overwegen:

• Kracht: Het duidelijke onderscheid tussen de termen en de aanbevelingen voor het opstellen van contracten vormen een goede basis voor het ontwerpen van interne processen.
• Lacune in het buitenlands recht: De vordering van de rederij, die de expediteur daadwerkelijk betaalt, is doorgaans onderworpen aan buitenlands recht. Juist dit aspect, waar het economische risico schuilt, wordt in de handleiding slechts kort aangestipt.
• Juridische onzekerheid met betrekking tot de ADSp-clausule: De interpretatie van artikel 17 van de ADSp 2017 door de vereniging is niet onomstreden. In geval van geschil kan een rechter een tegengestelde interpretatie hanteren, waardoor de doorberekening van kosten wordt voorkomen.
• Algemene geldigheid: De gids kan uiteraard geen uitspraken doen over de specifieke contractuele situatie en het beschikbare bewijsmateriaal. Of een clausule van de rederij geldig is, hangt af van het individuele geval.

Voor expediteurs betekent dit: De handleiding is een goed uitgangspunt, maar geen vervanging voor het beoordelen van hun eigen contracten en de specifieke claim. Of een clausule van een rederij überhaupt afdwingbaar is, wordt toegelicht in ons artikel over wanneer demurrageclausules van rederijen ongeldig zijn.

Wilt u weten wat de richtlijn betekent voor uw specifieke contracten? Laat uw contractuele basis door een advocaat beoordelen.

Wat expediteurs nu moeten doen

Deze handleiding biedt u de mogelijkheid om uw eigen contractuele en procesmatige omgeving te evalueren. De volgende stappen helpen u de aanbevelingen in de praktijk te brengen:

• De kostenverdeling is geregeld in het aanbod: Vermeld in de offerte wie de demurrage- en detentiekosten draagt, hoe lang de vrijgaveperioden zijn en of verdere kosten zijn toegestaan.
• Verzeker je van een onkostenvergoeding: Zorg ervoor dat er een effectieve clausule over de vergoeding van onkosten is overeengekomen en controleer of de ADSp (Duitse standaardvoorwaarden voor expediteurs) daadwerkelijk zijn opgenomen.
• Spreek bovengrenzen af: Spreek contractuele limieten af, aangezien er geen uniforme internationale maximumlimiet bestaat.
• Beheer de verjaringstermijn actief: Houd de periode van één jaar in de gaten en neem bij langdurige vertragingen tijdig maatregelen om te voorkomen dat de verjaringstermijn verstrijkt.
• Documenteer de oorzaken: Leg vast wie de vertraging heeft veroorzaakt, want dit bepaalt wie de extra kosten moet betalen.

Wie deze punten correct toepast, verkleint zijn risico aanzienlijk en staat veel sterker in geval van een geschil. Wij ondersteunen u bij het opstellen van de clausules en bij het afdwingen of verdedigen tegen specifieke vorderingen. Hoe eerder de contracten zijn vastgelegd, hoe kleiner de kans op geschillen.

Wilt u uw contracten op een juridisch correcte manier opstellen, conform de richtlijnen? Neem contact met ons op en laat uw clausules controleren.

Rogert & Ulbrich – Uw advocaten in transport- en expeditierecht

Rogert & Ulbrich adviseert expediteurs, importeurs en logistieke bedrijven over demurrage, opslag en het opstellen van solide contracten. Advocaten Dr. Marco Rogert en Tobias Ulbrich en hun meertalige team hebben ruime praktijkervaring met de Duitse standaardvoorwaarden voor expediteurs (ADSp), scheepvaarttarieven en relevante jurisprudentie.

Wij beoordelen of u vorderingen kunt doorberekenen aan uw cliënt, stellen onkostenvergoedings- en beperkingsclausules op, beheren de verjaringstermijn en handhaven uw vorderingen – zowel buiten als in de rechtbank. Via onze Dutch Desk houden wij ook rekening met het Nederlandse recht voor transportdiensten via Rotterdam en Antwerpen.

Of het nu gaat om het opstellen van contracten, doorgegeven vorderingen of een dreigende verjaringstermijn: neem contact met ons op en verzeker uw positie.

Veelgestelde vragen – Veelgestelde vragen over de DSLV/VHSp-richtlijn

Der Beitrag DSLV/VHSp-Leitfaden 2025 zu Demurrage und Detention – die wichtigsten Punkte für Spediteure erschien zuerst auf R&U.