Bij de regionale rechtbank München I werd een rechtsgeschil over de zorgplicht op golfbanen beslecht. Een golfster verloor haar evenwicht door een val op de golfbaan en scheurde daarbij haar kruisband. Door de blessure kon ze niet meer werken en moest ze haar vakantieplannen annuleren.

De vrouw gaf de exploitant van de golfbaan de schuld van het incident en eiste een schadevergoeding. Het centrale twistpunt was de vraag of het potentiële gevarenpunt voldoende beveiligd was.

Golfer klaagt exploitant aan na val in tunnel: eis om compensatie

In het najaar van 2023 vond er een ongeluk plaats op een gewone golfbaan: een golfster viel toen haar golfkarretje gleed op een nat grasveld op de helling van een tunnel. Door de val raakte hij ernstig gewond, waaronder een scheur in de benige band en een scheur in de laterale band in zijn enkel. De golfer kon drie maanden lang niet werken, moest fysiotherapie ondergaan en een geplande vakantie annuleren.

Vervolgens spande ze een rechtszaak aan tegen de exploitant van de golfbaan en eiste een schadevergoeding voor de pijn, het lijden en de geleden schade. De uitspraak benadrukt de juridische grenzen van de zorgplicht op golfbanen.

Geschil over ongeluk op golfbaan: Heeft vers gemaaid gras invloed gehad op het incident?

De eiser eist schadevergoeding van de exploitant van de golfbaan voor de geleden schade en het geleden letsel. Hij stelt dat de verhoogde zorgplicht is geschonden op de hellende weg. Ze beweert dat vers gemaaid gras het risico op ongelukken vergroot, hoewel ze het gevaar niet heeft onderkend.

De exploitant ontkent de omstandigheden van het ongeval en zijn verantwoordelijkheid. Op de plaats van het ongeval werd niet gemaaid en medewerkers troffen geen grasresten aan. De exploitant benadrukt dat grasresten en hellingen typische risico's zijn op een golfbaan. Als langdurig lid van de club had de eiser de omgeving goed moeten kennen en de nodige voorzichtigheid moeten betrachten. De uitkomst van de procedure is nog niet bekend.

Uitspraak: Golfbaanexploitant niet aansprakelijk voor val van golfer

De regionale rechtbank München I (arrest van 10 december 2024 – 13 O 7261/24) heeft de claim van een golfer op schadevergoeding voor pijn en lijden afgewezen. Eiser kon geen duidelijk bewijs leveren van de omstandigheden van het ongeval. Ze beweerde dat ze was uitgegleden op nat gras, maar het medisch rapport meldde dat ze haar enkel had verzwikt.

De rechtbank oordeelde dat de exploitant van de golfbaan geen enkele zorgplicht had geschonden. Exploitanten van golfbanen zijn alleen verplicht bescherming te bieden tegen onvoorziene gevaren die verder gaan dan de gebruikelijke risico's van het golfen. Ook al zouden er grasresten aanwezig zijn, dan nog worden deze beschouwd als voorzienbare en herkenbare risico's voor golfers en vormen ze geen uitzonderlijk gevaar.

Bovendien oordeelde de rechtbank dat de eiser “een veel grotere mate van medeplichtige nalatigheid” had. Ze was niet voorzichtig genoeg toen ze met het golfkarretje de helling af reed. Er werd derhalve geen aanspraak op schadevergoeding of compensatie voor smartengeld erkend.

Wie is aansprakelijk voor schade, ongevallen of contractbreuk? Onze gespecialiseerde advocaten in burgerlijk recht adviseren u uitgebreid en zorgen voor de afdwinging van uw vorderingen – vakkundig, doelgericht en oplossingsgericht.

Der Beitrag Keine Haftung des Golfplatzbetreibers bei Sturz durch feuchtes Gras erschien zuerst auf R&U.

Feiten: Schending van de gegevensbescherming en claim voor schadevergoeding

Een eiser eiste schadevergoeding van een wettelijke zorgverzekeraar vanwege een schending van de regelgeving inzake gegevensbescherming. Zij heeft een wettelijke ziektekostenverzekering bij de gedaagde en heeft op 27 november 2018 een gesprek gehad met een verzekeringsmakelaar over het afsluiten van een particuliere dagverzekering voor ziektekosten, die ingaat op 1 januari 2019. De makelaar adviseerde haar om een uittreksel uit haar medisch dossier op te vragen bij de gedaagde, zodat zij de gezondheidsvragen in de verzekeringsaanvraag correct kon beantwoorden.

Op 14 december 2018 belde eiseres gedaagde om de inhoud van haar medisch dossier van de afgelopen drie jaar op te vragen. Ze heeft haar e-mailadres correct ingevoerd: B1@fff.de. Helaas heeft de bediende dit verkeerd getypt als B2@fff.de genoteerd en de gevraagde bestandsinhoud naar dit valse e-mailadres verzonden – zonder encryptie of pseudonimisering.

Toen eiseres de e-mail niet ontving, heeft zij meerdere malen telefonisch contact opgenomen met gedaagde. Deze liet haar weten dat de e-mail naar het verkeerde adres was gestuurd en zorgde ervoor dat het bestand dezelfde dag nog per post zou worden verzonden. Vervolgens klaagde de eiseres over de onzekerheid en angst rondom haar medische gegevens, hetgeen leidde tot herhaaldelijke telefonische navraag en klachten.

De eiseres en haar advocaat eisten van de gedaagde informatie over het incident, waarop de gedaagde schriftelijk erkende dat er sprake was van een schending van de gegevensbescherming. De eiseres vorderde vervolgens een schadevergoeding voor smartengeld van € 15.000,- en een vergoeding van de proceskosten van € 1.029,35,- conform artikel 82 AVG. De gedaagde bood haar 500 EUR aan, maar erkende de aansprakelijkheid niet. De eiser heeft het aanbod niet geaccepteerd en heeft een rechtszaak aangespannen bij de regionale rechtbank van Wuppertal.

Tijdens de rechtszaak heeft de gedaagde aangevoerd dat de e-mail op uitdrukkelijk verzoek van de eiseres is verzonden, omdat zij de documenten snel wilde ontvangen. Nadat ze de fout had ontdekt, probeerde ze de e-mail terug te halen en meldde ze de inbreuk op de gegevensbescherming bij de verantwoordelijke autoriteit. De getuige van de verdachte verklaarde ook dat het postbusje B2@fff.de nadat het verkeerde e-mailadres nooit werd gebruikt en sindsdien is verwijderd.

De rechtbank van eerste aanleg heeft de gedaagde veroordeeld tot betaling van een schadevergoeding van 4.000 euro en tot vergoeding van de proceskosten van 413,64 euro. Tevens werd geoordeeld dat de gedaagde aansprakelijk was jegens de eiser voor toekomstige materiële en immateriële schade die voortvloeide uit dit incident. De beslissing was gebaseerd op de schending van de gegevensbescherming, aangezien de gedaagde zijn verplichtingen uit art. 32 (1) AVG had geschonden door geen toereikende technische en organisatorische maatregelen te nemen om de ongecodeerde overdracht van persoonsgegevens te voorkomen. Er is niet vastgesteld dat eiseres medeverantwoordelijk is.

Beide partijen gingen in beroep bij het Oberlandesgericht Düsseldorf.

Der Beitrag Schmerzensgeld wegen Verletzung von Datenschutzvorschriften erschien zuerst auf R&U.